انتقال فن آوری درقراردادهای نفت و گاز دکتر علی فرخی

ذخائر عظیم نفت و گاز از محورهای اصلی توسعه اقتصادی کشور به شمار می رود.

صنعت نفت ایران برای پیشبرد اهداف خود در عملیات مختلف نفتی به ویژه درزمینۀ اکتشاف و توسعه امروزه به دو مؤلفه سرمایه گذاری و فن آوری نیاز مبرم دارد.

نظربه اینکه فن آوری های نوین در اختیار شرکتهای نفتی خارجی است و آنها به بهای اندک دانش و فن آوری خود را در اختیار دیگران قرار نمی دهند، ایران و سایر کشورهای دارای ذخائر نفت برای تأمین منابع مالی و دست یابی به دانش و فن آوری روز دنیا ناگزیر از انعقاد قرارداد با شرکتهای بین المللی نفتی هستند.

تجربه یک قرن تعامل قراردادی ما با شرکتهای نفتی از قراردادهای امتیاز و مشارکت و خدمت دست آور چندانی در انتقال فن آوری به داخل همراه نداشته است.

اصلاح زیرساخت های نظام حقوقی، قراردادی و تدوین مقررات جامع ناظر برانتقال فن آوری همراه با بهره گیری از شروط مناسب که نفع حداکثری را درقراردادهای نفتی تضمین نماید از ی کسو و از سوی دیگر تعیین ملاک های ارزیابی واقعی که میزان انتقال فن آوری را مورد سنجش و راستی آزمایی قرار دهد و درصورت عدم حصول نتیجه، بخشی از مبلغ قرارداد را برای طرف قرارداد تحت عنوان خسارت قراردادی تحت تأثیر قرار دهد می تواند انتقال فن آوری به داخل کشور را به ارمغان آورده و آینده ای روشن پیش روی این صنعت ترسیم کند.